Zawodowe zaćmienia

[Cezarian]

Jako, że jestem obywatelem rzetelnie (tak mi się przynajmniej wydaje) płacącym podatek VAT od swojej działalności, zostałem przez nasz rząd uszczęśliwiony koniecznością składania elektronicznie co miesiąc tzw. Jednolitego Pliku Kontrolnego (JPK) VAT. W poniedziałek mijał termin złożenia po raz pierwszy tejże deklaracji i oto już w piątek okazało się, że ministerstwo nie tylko o mnie pamięta, ale i zna mój numer telefonu (to akurat niezbyt dziwne) i otrzymałem następującego sms-a:
„Ministerstwo Finansów uprzejmie informuje, że dnia 26.02.2018r. upływa termin składnia JPK_VAT. W razie przesłania pliku należy uznać wiadomość za nieaktualną. Opóźnienie złożenia deklaracji może być przyczyną wielu groźnych chorób. W więzieniu.”
Czy to się nazywa być frontem do klienta?

[Bluesmanniak]

A co na to Sanepid i NFZ?!
Ale słyszałem, że do 29 lutego można składać te zeznania, tyle że w formie "czynnego żalu"

[Bruxa]

29 lutego? Którego roku?

[Cezarian]

29 lutego? Którego roku?

Najbliższego przestępnego?

[Cezarian]

U nas ciekawostka. Przychodzi otóż do mnie jedna z naszych nieocenionych pracownic, szczęśliwa matka dwójki szczęśliwych dzieci. Tłumaczy, że stara się o miejsce dla mniej szczęśliwego dziecka w przedszkolu, żeby je uszczęśliwić widokiem dzieci, które nie mają tyle szczęścia, co ono. Do tego potrzebne jest zaświadczenie, że jest pracownikiem. Przedkłada mi do podpisu kartkę, na której stoi mniej więcej tak: „Jako pracodawca zaświadczam, że XY jest moim pracownikiem, zatrudnionym w pełnym wymiarze czasu pracy tj. w godzinach od…. do ……. oraz, że jest zdolna do samodzielnego odprowadzania dziecka do przedszkola”.
Co to się teraz porobiło? Nie lepiej przywrócić egzaminy do przedszkola, jak w naszych czasach? Pamiętam, że były, bo nie zdałem.

[Bruxa]

Egzaminy dla rodziców, owszem. Przydałyby się.
Karteczkę od szefa to może każdy wycyganić.

[Bluesmanniak]

I jak kolega ocenił zdolności koleżanki w zakresie samodzielnego odprowadzania? Jakiś test będzie, wspólny spacer czy cóś?

[Ali]

Jeśli test, to musisz przed wyjściem do przedszkola przeczołgać koleżankę przez tzw. "test ubraniowy". Dopiero po jego przejściu można mówić o rozpoczęciu procesu "odprowadzania".
A wiem co mówię - dwóch odprowadzałem, z czego na cztery miesiące pozostał mi jeszcze jeden...

[Bluesmanniak]

Znaczy - jednego zgubiłeś gdzieś po drodze?! Oj to nie wiem, czy Cezarian podpisał by ci zaświadczenie

[Cezarian]

A może Ali pisząc o "teście ubraniowym" ma na myśli wspomniane parę postów wcześniej służbowe, kancelaryjne bikini? Takie testy, jak najbardziej.
Ależ poleciało semantyką, chciałem naturalnie rzecz, seksistyką (tak w ramach używania żeńskich końcówek - rety, Ali chyba właśnie coś o tym pisał!  ). O!, tutaj:

Ja tam jestem prosta lingwista i nie widzę niczego sprośnego w żeńskich końcówkach.

To uważaj jak się wybierzesz na urlop do Tajlandii. Tam żeńskie końcówki są podobno dosyć popularne

[Ali]

Test ubraniowy polega na próbie ubrania dziecka przed wyjściem do przedszkola w to co przygotowała mu jego Mama. Nagle, kiedy najbardziej się spieszysz, okazuje się, że: te skarpetki cisną, ta koszulka ma metkę, która gila, te spodnie drapią itp.
A jednego nie zgubiłem. Chodzi do szkoły. A tam odprowadzać i odbierać osobiście trzeba do 8. roku życia. Mój ma 9 lat, więc może chodzić sam. Co zresztą lubi...

[Ali]

A wracając do wątku bikini, w pewnym sensie:
Niedawno zdarzyło nam się odwiedzić pewien prywatny szpital w okolicy, żeby nie rzec - w Toruniu, będący własnością firmy produkującej takie różne cuda ze skrzydełkami.
Jednej z pań w recepcji zdarzyło się stracić przytomność (nie stwierdzono obecności nikogo w bikini, w płaszczu i owszem), prawdopodobnie z powodu alergii. Jej koleżanki natychmiast wykonały to co w tej sytuacji powinno się zrobić: zadzwoniły na pogotowie. I to się nazywa dobry wybór miejsca na chwilowe zejście...

[Bruxa]

Szpital w okolicach bikini?
Może nie miał specjalizacji w omdleniach?

[Bruxa]

Aha, i jeszcze biorąc poprawkę na fakt, że rodzic ma do ubrania jedno/dwoje, a pani przedszkolanka kilkanaście, pozwolę sobie przytoczyć bardzo starą, ale zapewniam, że z życia wziętą anegdotkę, in extenso dla oddania powagi, żeby nie powiedzieć - grozy, sytuacji...

Pani przedszkolanka pomaga dziecku założyć wysokie, ciasne kozaczki. Szarpie się, męczy, ciągnie.
- No, nareszcie weszły!
Zadowolona padła na podłogę z wycięczenia. Dziecko mówi:
- Ale mam buciki odwrotnie.
Pani patrzy, faktycznie! No to je ściąga, morduje się, sapie.
- Ufff, zeszły!
Zakłada je znowu, tym razem na właściwe nogi. Sapie, ciągnie, ale nie chcą wejść.
- Ufff, weszły!
Pani siedzi i dyszy a dziecko na to:
- Ale to nie moje buciki.
Pani niebezpiecznie zwężyły się oczy. Odczekała i znowu szarpie się z butami. Zeszły!
Dziecko:
- ...bo to są buciki mojego brata, ale mama kazała mi je nosić.
Pani zacisnęła ręce mocno na szafce, odczekała aż przestaną jej się trząść i znowu pomaga dziecku włożyć buty. Męczy się, ciągnie. Weszły!
- No dobrze - mówi wykończona pani - a gdzie masz rękawiczki?
- W bucikach.

[Cezarian]

A bo prywatne szpitale są od tego, żeby pomagać ludziom, którzy nie mają lub prawie nie maja kłopotów ze zdrowiem. Jak kłopoty się zaczynają, to wówczas Bednarski, znaczy wysyłają do szpitala zwykłego. W rękawiczkach bez bucików.